คุณ อนุชัย ศรีเจริญพู่ทอง จากนิตยสาร Brand Age
posted on 07 Jan 2009 10:53 by adverthai in PeopleRemix Studio Bangkok "Anuchai Input"
ปี 2001 คว้ารางวัลโกลด์จากคานส์กับพรินต์แอดโฆษณา Fedex
ปี 2005 คว้ารางวัลโกลด์จากคานส์อีกครั้งกับพรินต์แอดโฆษณาทามิย่า
ปี 2005 นิตยสาร Acchive โหวตให้เป็นช่างภาพอันดับหนึ่งของโลกเมื่อปี 2005
ปี 2006 ช่างภาพที่กดชัตเตอร์นาทีประวัติศาสตร์ในพระราชพิธีฉลองครองสิริราชสมบัติ 60 ปี
ปี 2007 กำลังเตรียมโปรเจ็กนิทรรศการภาพถ่ายของตัวเองครั้งแรก
ปรโยคทั้งหมดข้างต้นคือ คำจำกัดความอย่างคร่าวๆ ของ อนุชัย ศรีเจริญพู่ทอง เจ้าของโปรดักชั่นเฮ้าส์ Remix Studio Bangkok
The Beginning
ในชีวิตชายคนนี้จับงานมาหลายอย่างนับไม่ถ้วน หลังจบวิจิตรศิลป์มหาวิทยาลัยเพาะช่างก็รับจ้างทำม็อกอัพ เรื่อยมาจนเป็นอาร์ตไดเร็กเตอร์ กำกับภาพยนตร์ บางครั้งไปนั่งขายน้ำ่ปั่นที่สวนจตุจักร จนมาเริ่มรีทัชตั้งแต่ยุคที่ยังใช้แอร์บรัชและคัตเตอร์ตัดแปะ กระทั่งเป็นกลุ่มคอมพิวเตอร์รีทัชรุ่นบุกเบิก
แต่งานรีทัชทำให้เขาค้นพบตัวเองอีกอย่างว่า ความสามารถในการถ่ายภาพไม่นอยหน้าการรีทัชเท่าใดนัก
ความเป็นช่างภาพมือฉมังกับนักรีทัชตัวฉกาจในคนๆ เดียวกันนี้เองกลายเป็นจุดแข็ง เพราะไม่ค่อยมีคนทำได้ดีมากเท่าๆ กันทั้ง 2 ด้าน
นี่คือจุดแข็งของ Remix Studio Bangkok ซึ่งถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อ 10 กว่าปีก่อนเช่นกัน
เพราะนอกจากซัพพอร์ตลูกค้าในประเทศแล้ว รีมิกซ์ฯ ยังมีลูกค้าจากเซี่ยงไฮ้ เวียดนาม สิงคโปร์ อินโดนีเซีย ฮ่องกง อังกฤษ หนำซ้ำยังมีพาร์ทเนอร์ก่อตั้งร่วมกันภายใต้ชื่อ รีมิกซ์ โคเรีย ประเทศเกาหลีใต้
ลูกค้าอินเตอร์ที่ทยอยมาใช้บริการของรีมิกซ์ มาจากผลงานระดับมาสเตอร์พีซที่ อนุชัย สั่งสมมาเรื่อยๆ แต่ที่เปรี้ยงปร้างมากที่สุดเห็นจะเป็น ทามิย่า(กบ แตงโมแตกระเอียด) และ FedEx (ที่มีกล่องคู่แข่งบรรจุอยู่ภายใน) ที่คว้ารางวัลโกล์ดจากเมืองคานส์
ชื่อเสียงทีทำให้เขากลายเป็น Somebody มาจากหลายส่วนด้วยกัน แต่ที่สำัคัญคงต้องย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต่างไม่เหมือนคนอื่น คือเขาเป็นช่างภาพที่ดีพอๆ กับรีทัช
"คล้ายว่าเราเป็นนักมวยเมื่อชกชนะครั้งแรกก็อ๋อ พอได้ยินชื่อบ่อยๆ จากรางวัลที่สะสมมาหลายปีได้ยินจากหนังสือ จากมีเดีย ยิ่งเมื่อทามิย่าได้รางวัลจากคานส์ก็อ๋อ คนนี้นี่เองที่หนังสือเคยลงไว้เยอะ ก็เลยทำให้มีสถานะขึ้นมาทันที ยิ่งงาน Specialize มากๆ ต้องใช้ฝีมือเนี่ยฝรั่งสู้บ้านเราไม่ได้ ไหนจะราคาอีกหล่ะ เลยทำให้ลูกค้าต่างประเทศเริ่มหันมาจ้างคนไทย" คุณอนุชัย กล่าว
จากประสบการณ์ที่เก็บเี่กี่ยวเวลาทำงานกับเอเยนซีต่างประเทศ อนุชัย พบว่าสิ่งที่แตกต่างจากเอเยนซี่เมืองไทย คือ Believe ที่ให้กับช่างภาพอย่างเขา
"ไม่ต้องไปไกล ขนาดแค่ประเทศสิงคโปร์นะ ผมเคยทำงานให้จอห์นนี่ วอล์กเอกร์ แคมเปญ Keep Walking ซึ่งเคยใช้ นาดาฟ แคนเดอร์ ช่างภาพมือหนึ่งของโลกชาวอิสราเอล ที่นั่นเขาจะให้เกียรติเราหมดเพราะนี่คือวิธีคิดกาทำงานที่เป็นทีมเดียวกัน แล้วเขาเชื่อใน Professional ของเราแบบ 100% ต่างจากเมืองไทยเนี่ยจะมี Question อยู่ตลอดเวลาทุกขั้นตอน ผมพยายามบอกเสมอเวลาทำงานกับคนไทยว่าเราทำงานเป็น Same Team นะ ผมไม่ใช่โจทย์คุณแต่อยู่ฝ่ายเดียวกับคุณ เพราะอยากให้งานดีที่สุด เพราะฉะนั้นทุกฝ่ายต้องคุยกันช่วยกันแก้ปัญหา ฝรั่งเขาทำการบ้านดีกว่าเรา ของเรามีไม่กี่เจ้าที่ทำแบบนั้น แต่แนวโน้มมันก็ดีขึ้นนะ"
ทุกวันนี้สัดส่วนรายได้ระหว่างลูกค้าในประเทศกับต่างประเทศอยู่ที่ 50:50 แต่ทำงานน้อยกว่า หมายความว่า งานจากเมืองนอก 1 ชิ้นมีรายได้ดีกว่า 3 เท่าตัว
ในส่วนของโครงสร้างหลักรีมิกซ์ฯยังเป็น Photo and Retouch Company ครบวงจร โดยไม่รับรีทัชงานนอก ประกอบด้วยพนักงานทั้งหมด 50 คน หลักๆ แบ่งเป็นช่างภาพ 3 คน ดูแล 3 สตูดิโอ และนักรีทัช 7-8 คน บางส่วนทำโมชั่นพิกเจอร์ แต่ก็ยังอยู่ในลักษณะไดเร็กต์เซลส์แบบลูกค้าบอกปากต่อปากมากกว่า
ไม่ผิดนักถ้าจะบอกว่างานที่เข้ามาแต่ละชิ้นมาจากความเชื่อมั่นในตัวเขาล้วนๆ หรือพูดอีกอย่างว่า Anuchai Input เพราะปัจจุบันเขาก็ยังรับหน้าที่พรีเซนต์งาน (เพื่อสร้างความมั่นใจและสบายใจให้กับลูกค้า) และ Approve ขึ้นตอนสุดท้ายทุกชิ้น (ยกเว้นงานในลักษณะโปรโมชั่นที่ฟิกซ์คอนเซ็ปต์ตายตัวอยู่แล้ว)
คนทุกคนย่อมมีลายเซ็นเป็นของตัวเอง แต่ลายเซ็นของเขาคือ "ลายเซ็นที่ไม่มีลายเซ็น" เพราะลบลายเซ็นไปเรียบร้อยแล้วเมื่อ 5 ปีก่อน ด้วยความต้องการเป็น "ผู้นำมากกว่าผู้ตาม""ถ้าเกิดในรอบ 20 ปีที่ผ่านมาแล้วเอางานผมมาเรียงกัน จะเห็นว่าแตกต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง ผมพยายาม Input สิ่งเหล่านี้ให้มันแตกต่าง ยุคหนึ่งเคยมีคนจับได้ว่างานนี้ต้องเป็นของผม แต่ตอนนี้จับไม่ได้แล้ว เพราะผมไม่ยอมให้มีลายเซ็น ผม Follow วิธีคิดของ นาดาฟ แคนเดอร์ ซึ่งยุคหนึ่งเขาเคยมีลายเซ็นเห็นงานก็อ๋อเดาถูก แต่เมื่อ 10 ปีทีแ่ล้วดูไม่ออกอ่านซื่อแล้วยังเฮ้ยนาดาฟถ่ายอย่างนี้เหรอ เคยอ่านสัมภาษณ์เขาบอกว่าถ้าถ่ายแบบมี Signature ก็ไม่สนุกไง ผมคิดว่ามันคงหากินได้แบบเดียว"สาเหตุของการลบลายเซ็นในครั้งนั้นยังมาจาก "สุทธิศักดิ์ สุจริตตานนท์" CCO แห่ง BBDO ที่สะกิดต่อมท้ายทายด้วยคำถามบางอย่างที่กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิต"วันหนึ่งคุณสุทธิศักดิ์ ถามผมว่าตอนนี้ดูงานโฟโต้ของใครไหม ผมก็ตอบว่าดูแล้วทำตาม เขาบอกอย่างนั้นไม่รุ่งหรอก ทำไมล่ะ ก็เพราะมันจะไม่มีอะไรใหม่ในเมื่อตามก้นคนอื่นอยู่ มีอะไรไหมที่ทำโดยไม่เห็นเขาไม่เอามาลอกน่ะ เออใช่ เขาถามผมต่อว่าผมรู้จักนาดาฟไหม จะชนะเขาได้ไหม ผมตอบว่าจะตามก้นไป เออถ้างั้นมีแววจากวันนั้นมาไม่เคยมองงานในประเทศเลย มองแต่งานฝรั่ง และลบลายทันที"Awards
16 ปี ของการทำงานจนรางวัลที่กวาดจากเวทีทั้งในและต่างประเทศนับไม่ถ้วนถูกวางเรียงรายเต็มออฟฟิศ ถ้าเข้าใจว่าเขาเป็นนักล่ารางวัล หรือบ้ารางวัลละก็ คุณคิดถูกเพียงครึ่งเดียว"ชีวิตที่ผ่านมาทุกวันนี้ยังงงอยู่เลยว่าทำไมได้รางวัลเยอะขนาดนี้ สำหรับผม 16 ปี ดูเหมือนเร็วในขณะที่คอื่นว่าช้า คือมันเร็วตรงที่สมัยก่อนมีอยู่ช่วงหนึ่งอยากได้รางวัลแรก อารมณ์ประมาณคนบอกเคยไปภูกระดึงน่ะ แต่เรายังไม่ไปไหนอยู่ตีนดอยตลอดไม่ถึงซะที รู้สึกอค่อยากบอกคนที่เคยไปมาแล้วว่าเราก็เคยไปเหมือนกันแบบนี้เหมือนกัน แค่ต้องการฟิลแค่นั้น ซึ่งเราไม่ต้องการขึ้นไปทุกปี คิดแค่นี้เองแต่ก่อนเราขึ้นเราต้องทำยังไง เรารู้นี่ว่าขึ้นแล้วต้องเหนื่อยก็ฝึกฝนร่างกาย ทีนี้บางช่วงเราไม่ได้คิดว่าเราฝึกไปทำอะไร ไม่ใช่เพื่อสนุกหรือมีเพื่อนคุย แต่รู้สึกแข็งแรงน่ะ เปรีบเสมือนพอเราเข้าใจหลักก็มาฝึกฝนงานตัวเอง โดยไม่ต้องคิดว่าต้องได้รางวัล จนหลังๆ มานี้คิดว่าอะไรที่ทำแล้วดีมันจะส่งผลมาทีหลังเอง ไม่ว่าจะอยู่ในรูปของ คนพูดถึง หรือได้รางวัล รู้แค่วันนี้ขอทำงานที่ Great ไว้ก่อนเพื่อตัวเราเอง เพื่อโชว์ฝีมือ ทีนี้จะไปได้รางวัลอะไรก็ปล่อยไปตามครรลองของระบบ"แต่ก่อนก็ปฏิเสธไม่ได้ว่างานที่เข้ามาล้นมือล้วนมาจากรางวัลที่ได้ อย่างที่เขาให้ความเห็นว่า "ทุกวันนี้ที่เราดังๆ ได้ดิบได้ดีเกิดจากอวอร์ดทั้งนั้น"
เขากำลังหมายถึง "สแกมแอด" หรืองานโฆษณาที่ทำเพื่อส่งเข้าประกวดโดยไม่ได้ถูกใช้จริง และต้องยอมรับว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในเวทีสากล"งานหากินหรืองานของลูกค้ามีเงื่อนไข และเต็มไปด้วยเรื่องฮาร์ดเซลส์ถึอเป็นงาน Routine ที่ต้องทำและทำได้อยู่แล้ว สำหรับครีเอทีฟทุกคนไม่มีอะไร Challenge เพราะแอดที่ขาของมันไม่ยากหรอกที่ทำให้ขายของได้ ยกเว้นบางคนที่พยายาม Challenge โดยเอางานจริงส่งเข้าประกวดแล้วได้รางวัล อย่างเช่น "พายุ" ของกรุงเทพประกันภัย แต่บางอันมันมีเงื่อนไขอย่างพรินต์แอดเนี่ยลูกค้าไม่มีทางยอมแน่ผมถึงบอกทุกคนได้ดิบได้ดีมาจากงานอวอร์ดทั้งนั้น เพราะงานหากินเป็นงานที่ต้องตามใจลูกค้าตามโจทย์ที่เขาตั้งเอาไว้ตามเงื่อนไข Strategy ว่าทำไปขายใใครทำเพื่ออะไร ให้เห็นอะไร แต่งานอวอร์ดมันเป็นงานที่คิดเยอะไง มันไม่ได้ตรงๆ อย่าง FedEx มันก็แค่เท่ ถามว่าเพิ่มยอดขายไหมไม่ใช่ โปรโมชันเหรอไม่ใช่ คอร์ปอเรทเหรอไม่เชิง แต่มันเท่ ถามว่าลูกค้าจะซื้องานเหรอไม่มีทาง แต่พอได้รางวัลเลยเปลี่ยนใจเพราะเป็น Refernce ได้ไง"เมื่องานที่วัดกันด้วยวิธีคิดล้วนๆ จากชิ้นงานโฆษณาจริงมีไม่ถึง 10% ดังนั้นมีวิธีที่นักโฆษณาใช้กันจึงมีหลายวิธี ได้แ่ก่ ทำสแกมแอดให้ก่อนถ้าได้รางวัลลูกค้าจะให้เงินทีหลังเพราะผ่านการยอมรับด้านครีเอทีฟมาจากรางวัลเมืองนอกเส้นทางเทศกาล Cannes Lions ที่เขาย้ำมาไม่น้อยกว่า 10 ปี สร้างตัวตนของเขาทีละน้อย จากปีแรกๆทีดูเฉพาะเทคนิคการถ่ายภาพหรือรีทัชภาพ โดยเพิกเฉยรายละเอียดของไอเดีย ต่อมาจึงเริ่มปรับวิธีคิดเรื่องไอเดียนำมาพัฒนางาน และใช้เงินค่าเข้างานเกือบแสนบาทอย่างคุ้มค่าด้วยการโปรโมทตัวเองต่อผู้ที่เขามาร่วมในงานเพื่อสร้าง Connection จนงานหลั่งไหลเข้ามา"ไปคานส์ปีแรกๆ เหมือนคนโง่ ไปดูงานแป๊ปเดียวไปซ้อปปิ้งแ้ล้ว ใครชวนไปปาร์ตี้ก็ไม่ไป เพราะที่นั่นไม่ใช่สังคมเรา ไม่รู้สึกใครภาษาก็ไม่เก่ง จนปีที่ 3 หลังจากได้รางวัลเริ่มมีคนรู้จัก เลยไปยืนแถวบอร์ดตัวเองดักคนเข้างานเลย แจกแผ่นพับว่าผลงานเราได้เข้ารางวัล Shortlist อะไรบ้าง อยากให้โลกรู้ว่าประเทศไำทยเราก็มีดีเหมือนกัน เพราะเราเป็นแค่โปรดักชั่นเฮ้าส์ไม่มีเน็ตเวิร์ค จะไปแนะนำเขายังไงก็ต้องใช้วิธีนี้ ตอนแรกเขาก็งงกันนะ แต่พอวันรุ่งขึ้นได้รางวัลเท่านั้นแหละ Feel พวกเขาก็เปลี่ยนทันที จากนั้นก็เริ่มมีสังคมต่อยอดไปเรื่อยๆ ยิ่งตอนหลังมีเพื่อนใหม่เป็นนักข่าวต่างประเทศก็เริ่มมีสังคมมากขึ้น แล้วก็ได้ลูกค้าจากตรงนี้"Simply the Bestแม้ว่าการถ่ายภาพโฆษณาถื่อเป็นการรับใช้ไอเดียของครีเอทีฟ ทว่าจะมีสเปซ หรือช่องว่างมากมายคอยเปิดทางให้ช่างภาพใส่ไอเดียเท่าที่ช่างภาพคนนึงจะใส่ได้ ไม่ว่าจะเป็นมุมกล้องหรือแสงเงา ไม่ต่างไปจากคอนเซ็ปของงาน Fine Art ในเรื่องการกำหนดทิศทางตามโจทย์ครีเอทีฟ"เหมือนตอนที่เราจะเขียนรูปก็ต้องไปหาข้อมูลแล้วกำหนดการเขียน ผมอยกาบอกว่าถ่ายภาพโฆษณาเป็นการรับใช้คอนเซ็ปต็มากกว่าไอเดีย เพราะไอเดียก็คือคอนเซ็ปต็หรือจุดประสงค์ในการทำ"แต่สังเกตไหมว่างานง่ายๆ อย่าง FedEx ซึ่งใครก็ถ่ายได้แต่ทำไมต้องเขา ?"นั่นไงคนที่พูดว่าง่ายทำไมไม่ให้คุณถ่าย คงต้องบอกว่าผมไม่ได้เริ่มจากงานที่ถ่ายง่าย เพราะถ่ายจากงานยากๆ มาแล้วจนเกิดความไว้ใจกัน งานที่ดูแล้วเหมือนง่ายถามว่าง่ายไหมก็ง่ายนะ แต่เชื่อว่าให้คนมาถ่าย 10 คน ก็ไม่เหมือนกัน ในความง่ายมันจะมีความประณีต มีน้ำหนักแสงเงา และดีเทลของมันอยู่นี่คือปัญหาของคนไทยเวลาเรามอง Craft ว่าจะต้องทำเยอะทำเนี้ยบเก็บทุกอย่างงานของผมส่วนใหญ่จะเป็น Craft in Craft หมายความว่า ชีวิตมันเป็นอย่างเนี้ย ไม่ใช่ว่ามะละกอบิ่นไปนิดก็ต้องเก็บให้มันคมกริบ แต่บางทีงานที่ต้องทำเยอะ อย่างเช่น ทามิย่า ที่ผมคิดโครงสร้าง Insight จากที่เล่นอยู่ เพราะคนที่เล่นทามิย่าต้องโรคจิต รักตัวเอง เห็นแก่ตัวแล้วก็เนี้ยบ เพราะฉะนั้นจะต้องโคตรคมกริบเลย ผมเก็บเป็นอาทิตย์นะ อันนี้มีผลว่าต้องทำเยอะ เพราะ Benefit ของทามิย่าคืออย่างนั้นไง ผมเลยพูดเสมอว่าผมเป็นโฟโต้ที่เข้าใจคอนเซปต์ครีเอทีฟ และเข้าใจโปรดักต์ เวลาทำก็จะถ่ายทอดลงไปในงาน"ความไว้ใจและเชื่อมั่นในฝีมือบวกกับเครคิตช่างภาพมื่อหนึ่งของโลกส่งผลให้เขาเข้ามาเป็นส่วนสำคัญในภาพนาทีประวัติศาสตร์ของคนไทยทั้งชาติ ได้แ่ก่ รูปมุมสูงที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยุ่หัว เสด็จออกมาโบกพระหัตถ์ที่ระเบียง และภาพหมู่ 26 ราชวงศ์ ณ พระที่นั่งอนันตสมาคม"ผมเข้าไปเก็บภาพงาน 60 ปี ในหลวงเพราะเป็นสมาชิกตลอดชีพของสมาคมถ่ายภาพแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ ส่วนหนึ่งเป็นที่ปรึกษาในด้านการทำงานของมุมมองคนรุ่นใหม่ โดยปกติเวลามีงานใหญ่ๆ ทางสมาคมฯต้องจัดช่างภาพไปช่วยงาน และผมก็ได้รับความไว้วางใจยอมรับว่าเป็นงานที่ยากมากต้องหา Specialist ซึ่งเราพอมีศักยภาพตรงนั้นก็เลยถูกเข้าไปถ่ายในนามสำนักงานพระราชวัง ผมถ่ายภาพที่เป็นมุมสูง และมุมกว้าง ด้วยกล้องซูเปอร์ไวด์ ก็เสี่ยงนะ ยิ่งช็อตมุมกว้าง ณ พระที่นั่งอนันตสมาคมมีเวลาอยู่ 2 นาที แต่ถ่ายออกมาได้ 12 ช็อตเป็นบุญของเราด้วยที่ได้รูปนี้ออกมา ยิ่งกว่าได้รางวัลจากเวทีไหนๆ เลย ผมพูดเสมอว่าสูงสุดของผมคือ 2 รูปนี้ เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ทำอย่างนี้อีกรึเปล่า แต่คานส์มันยังไม่จบตราบใดที่มันยังไม่เจ๊ง"ทุกวันนี้ อนุชัย ยังชอบทำอะไรใหม่ๆ ท้าทายตัวเองเสมอเพื่อฝึกฝนการแก้ปัญหา"ผมเคยคิดว่าเราเกิดเป็นมนุษย์เพื่อทำอะไรถึงที่สุด เมื่อถึงที่สุดแล้วมันจะไปถึงไหน"
----------------------------------------------------------------------------------------
Link ชมผลงานของบริษัท Remix Studio :
http://www.xn--lrzersarchive-wob.net/secharunputong-anuchai.html?c=672
* ต้องขอโทษด้วยนะครับที่เขียนค้างๆ คาๆไว้นานหลายสัปดาห์ แต่สุดท้าก็จบเสียที หวังว่าผู้อ่านคงได้รับแนวคิดไปได้อย่างครบถ้่วน
